Alia sociologo, Michael Mann, verkis anta\u016d nelonge libron en kiu li aludis tiun fenomenon, jam en la titolo per la nomo: \u201cLa malhela flanko de la demokratio\u201d<\/a> kiel li konsideras la etnan purigadon. De li mi prenis tiun unuan ideon, ke tre ofte \u011duste la demokratio povas ka\u016dzi a\u016d pligravigi la konsekvencojn de tiu etna a\u016d religia konflikto. Kaj do, ke la fenomenoj kiujn ni vidis kaj vidas lastatempe en la araba mondo ne estas flankaj efikoj, sed tre anta\u016dvideblaj problemoj kiujn regantoj kaj studuloj devas konsideri.<\/p>\n Mi blogas pri tio, e\u0109 ne estante specialisto pri la fenomeno, \u0109ar mi suspektas ke necesus bona analizado de \u011di, en la mastrumado de krizoj kaj revolucioj, por eviti tro simpligajn kaj naivajn apogojn al protestaj movadoj. Mi certe apogas revoluciojn kondukontaj al pli malferma partopreno de la amasoj, precipe kiam la re\u011dimo anta\u016d tre multe da tempo frustris \u0109iujn esperojn pri laika kaj universalisma regado, kaj estas trempitaj en korupto kaj kamarileco. Sed mi komprenas ekzemple la situacion de Sirio, kiam oni rimarkas ke gravaj tavoloj de la socio ne estas tiom entuziasmaj pri la t.n. demokratia movado<\/em>, kiom oni foje rimarkigas al ni. Tre probable homoj apartenantaj al la minoritatoj kiel la alavitoj<\/a>, la kurdoj a\u016d la kristanoj prave timas<\/a> ke regado de la majoritato alportos neniun bonon al ili. Mi ofte miras kiel facilanime la registaroj en Usono kaj E\u016dropa Unio neglektas la tre anta\u016dvidindan eblecon ke post simpla falo de la nuna re\u011dimo, la kristanoj, multe pli abundaj kaj tradiciaj ol oni konscias en Okcidento, povus sperti sorton tre similan al tiu kiun nun suferas iliaj irakaj kolegoj, grandparte forpelataj el lokoj kie iliaj prauloj lo\u011dadas de anta\u016d dumilo da jaroj.<\/p>\n Simpla demokratio estas nenia garantio de solvado de konfliktoj, kiam la historio estas kompleksa kaj la disvolvo de socia stabileco ne estas garantiata.<\/p>\n Ion similan mi timas pri alia iom alispeca kazo: la sendependi\u011do de Suda Sudano. Mi denove miras pri la entuziasmo kiun tiu evento levis en la publika opinio, kaj pri la neglekto de la gravaj dan\u011deroj, kiujn oni facile povas anta\u016dvidi. Ial la spliti\u011do de lando, konforme al rasaj kaj religiaj linioj estas konsiderate de multaj, kaj speciale de la okcidenta meza klaso, tiel infektita de la etnismo, kiel bona afero. Mi tamen estas multe pli skeptika. Mi bone komprenas ke la anta\u016da situacio ja povus esti neeltenebla, kaj mi povas akcepti kial mem la lo\u011dantoj de la suda teritorio trovis tiun kiel la solan akcepteblan solvon. Sed mi taksas tion kiel granda fiasko kaj kiel grava minaco.<\/p>\n Fiasko <\/strong>evidenta, \u0109ar ne tiu estis la solvo anta\u016dvidata e\u0109 de la iama \u0109efgvidanto de la sendependiga movado John Garang (vidu pri \u0109io \u0109i la multe pli klerajn kaj detalojn artikolojn en la esperanta eldono de Le Monde Diplomatique<\/em> fare de Marc Lavergne<\/a> kaj G\u00e9rard Prunier<\/a>). Sed \u0109efe \u011di estas minaco<\/strong>, kiun oni facile povas anta\u016dvidi, konsiderante la precedenttojn. Oni kompreneble lasis minoritatojn, iamajn a\u016d novajn, en la novaj \u015dtatoj (kiu lando eliranta el secesio estas unuetna?), oni lasis dubojn pri la landlimoj, oni fortigis la apartecon, por fari la procezon pli neevitebla. Ni jam vidis kio okazis kaj plu okazas post la divido inter Pakistano kaj Barato (kiun mi konsideras la plej granda katastrofo kaj malfeli\u0109o en la mondo post la Dua Mondmilito, kaj kies miskonsekvencojn ni ankora\u016d ne \u0109esis observi), kaj e\u0109 pli proksime, en la iam same salutata divido inter Etiopio kaj Eritreo (kiun mi jam komentis iam kiam mi konsideris tie \u0109i mian ofte nekomprenatan oponon al la sendependeco de la Okcidenta Saharo<\/a>). La demokratio kaj la kreado de novaj \u015dtatoj ne nur ne estas garantio de paca disvolvi\u011do, kaj pli ofte \u011di havas malajn konsekvencojn.<\/p>\n Nu, mi mi ja \u015datus erari, almena\u016d pri la proksima estonto de la Sudanoj. Mi ne sufi\u0109e bone konas la surlokan situacion kaj ne speciali\u011das pri la temo. E\u0109 pli, mi nun devas konfesi ke mi nur parte legis la libron kiun mi menciis, \u201cLa malhela flanko de la demokratio\u201d. La kialon mi eksplikas pli detale en mia hispanlingva blogo: la versio<\/a> kiun mi havigis al mi en mia denaska lingvo, estis tiel a\u0109a ke mi sentis min devigita forlasi \u011din post la unua \u0109apitro (tiu estas beda\u016drinde tro ofta fenomeno, kiun mi tie diskutas pli longe<\/a>: ke la libroj pri ne-fikcio bezonas du tradukantojn: unun speciali\u011dintan pri la lingvo kaj alian pri la enhavo, kion tre malofte eldonejoj emas favori, por eviti aldonajn kostojn, kaj do tiaj libroj mulfoje esti tute nelegeblaj). Do, povas ja okazi ke mi iom misreprezentas la opinion de la a\u016dtoro, a\u016d eble li ne sufi\u0109e praviginde defendas sian vidpunkton. Tion mi dubas, sed \u0109iukaze mi povos pli forte scii kiam mi legos la originalon, kion mi certe faros ne malbalda\u016d.<\/p>\n Sed mi almena\u016d esperas ke mi semis iajn dubojn, pri aferoj kiujn oni lastatempe tro ofte emas simpligi. Ke etnismo ne estas facile solvebla simple per demokratio, nek per secesio. Eble se ni konscias pri tio \u0109i, ni kapablos disvolvi taktikojn por mastrumi konfliktojn pli pace. \u0108u ne por tio \u0109iam batalis Zamenhof?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dum lastaj monatoj, en la pritraktado de la pordemokratiaj movadoj kaj revolucioj en la araba mondo, unu afero aperis foje en la nova\u0135oj, sed plejofte kiel mar\u011dena kaj simple beda\u016drinda flankefiko: la mistraktado de minoritatoj. Tamen, \u015dajnas al mi ke temas pri kerna konsekvenco, kies neglekto povas konduki al malbona kompreno de la fenomeno, kun […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[11,14,32],"class_list":["post-485","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-blogo","tag-aktualeco","tag-naciismo","tag-politiko"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.delbarrio.eu\/blo\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/485","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.delbarrio.eu\/blo\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.delbarrio.eu\/blo\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.delbarrio.eu\/blo\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.delbarrio.eu\/blo\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=485"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/www.delbarrio.eu\/blo\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/485\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":492,"href":"http:\/\/www.delbarrio.eu\/blo\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/485\/revisions\/492"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.delbarrio.eu\/blo\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=485"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.delbarrio.eu\/blo\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=485"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.delbarrio.eu\/blo\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=485"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"Nigruloj](\"http:\/\/www.delbarrio.eu\/blo\/wp-content\/uploads\/2011\/09\/libionigrul-300x183.jpg\" "\\"Nigruloj")
<\/a>Ni tion povis konstati tre videble en Irako, kie la falo de la sekulara kaj naciista diktatoro tuj estis sekvita de etnaj alfronti\u011doj kaj \u0109ie disvastigataj etnaj purigadoj. Ni povas tion rimarki en la persekutado al la koptoj en Egiptio, pligravigita post la falo de la re\u011dimo de Mubarak, a\u016d en la murdoj kaj for\u0109asado de nigruloj kaj tuaregoj en Libio. Tiu \u0109i lasta terorado estas ofte konsiderata en la gazetaro kiel beda\u016drinda sed flanka konsekvenco de la revolucio, sed mi suspektas ke temas pri io pli profunda.<\/p>\n