7.2.10
Suite101 en la hispana
Mi ne vere scias kiom konata la retejo Suite101 estas konata en aliaj landoj, sed por mi ĝi akiris ian prestiĝon de komence de tiu ĉi jarmilo, kiam mi, preskaŭ samtempe, revenis al la esperantista aktivado kaj ekfrekventadis la reton. Tiam, kiam Vikipedio ne ekzistis kaj ne multaj asocioj havis bonan detalajn informojn pri la lingvo, kiam mi serĉis informojn pri specifaj trajtoj pri Esperanto, mi ofte renkontis la artikolojn kiujn David Poulson verkis anglalingve por tiu retejo. Ili montriĝis tre seriozaj, fidindaj kaj bone verkitaj, kaj iamaniere restis ĉe mi ia ŝuldo por tiu artikolejo.
Poste la artikolverkado haltis, kaj samtempe alvenis alia materialo, kaj mi preskaŭ forgesis pri tiu retejo (cetere, ĉu David plu aktivas?)
Antaŭ kelkaj monatoj oni anoncis hispanlingvan version de Suite101, suite101.net, kaj mi memoris pri tiu sperto de antaŭ preskaŭ dek jaroj. La retejo, kaze ke vi ne konas ĝin, enhavas eseojn tre diversajn, verkitajn de eksteruloj, kiuj estas pagataj de la reklamoj enmetataj apud la tekstoj. Ne necesas specialaj trajtoj por iĝi verkisto. Vi simple sendas specimenon, kaj se redaktoroj ŝatas ĝin, oni invitas vin partopreni.
Do, mi decidis provi, kaj de antaŭ kelkaj semajnoj komencis skribi artikolojn kun rilato al Esperanto. Se vi komprenas la hispanan, vi povas ilin legi tie ĉi.
Ĝis nun la sperto evidentiĝis nur parte sukcesa. Mi ne scias kiom legata estas la materialo en la originala anglalingva versio, sed la hispana ne montriĝis ĝis nun tre firma. La vizitoj ne estas multaj, kaj certe la enspezoj pro reklamado estas vere ridindaj. Tiu ĉi lasta aspekto ne multe gravas por mi, kaj mi ne enskribiĝis por riĉiĝi, sed ŝajnas ke aliaj kontribuantoj havis pli da esperoj, kaj, laŭ tio kion mi legis en interna forumo, la mona rezulto malkontentigis la homojn kun aliaj aspiroj. Krome, evidentiĝis ke grupo da ili estis elpelitaj, ĉar ili aŭ amikoj mem klakis la reklamojn (tial ne konsideru ke tiu ĉi komento estas invito por ke vi mem klaku la reklamojn, kvankam eble tio ne estos malbonvena en la estonto).
En mia kazo la emo de legantoj al klakado de reklamoj estas eĉ malpli granda, probable ĉar la nun aperantaj ne havas grandan rilaton al la lingvo, kaj ŝajnas ke esperantistoj estas pli kontraŭaj al tio ol averaĝe. Tion mi cetere jam rimarkis en la hispanlingva parto de tiu retejo, kiu enhavas ankaŭ tian servon. Antaŭ iom da tempo ankaŭ la esperanta parto enhavis reklamojn, en momento en kiu la sistemo de Guglo trovis anoncantojn por ili, sed poste ili estis anstataŭitaj de publikaj senprofitaj alvokoj, probable ĉar mankas la firmaoj kun rilato al nia lingvo aŭ niaj interesoj.
Kiel dirite, tio ne multe zorgigas min, kiu bonŝance havas aliajn fontojn de enspezoj. Pli grave estas la magreco de la nombro da vizitoj. Mi esperas ke tio solviĝos kiam la retejo firmiĝos, kaj mi esperas ke tio iam okazos, kvankam mi vidas la problemon ke la artikoloj ne estas averaĝe speciale bonkvalitaj.
Mi esperas ke almenaŭ la miaj ja estu interesaj. Ĝis nun mi klopodis ke ili estu sufiĉe bone verkitaj, kaj kun altira enhavo. Ŝajnas ke parte la celo estas atingata, ĉar mi ricevis kelkajn bonajn komentojn, kaj pluraj estis markitaj kiel elstarindaj fare de la redaktoroj mem. Bona parto ne estas tute originala, ĉar mi profitis materialon jam skribitan antaŭe por tiu ĉi kaj aliaj retejoj, sed almenaŭ mi sistemigis ilin, tiel ke, iom post iom, mi kreas koheran kaj altiran enkondukon en nian lingvon.
Mi esperas ke, se vi parolas aŭ iom komprenas la hispanan, vi ĝuos ilin. Kaj se vi deziras ke mi verku pri interesa flanko de la lingvo aŭ la movado, sugestu: kelkfoje estas pli facile verki pri io suflorita ol mem elpensi temon.
27.1.10
Finvenkismo kaj raŭmismo en la reto
La sociaj retoj estas mirinda elpensaĵo por esperantistoj, kvazaŭ iu dio pensis pri ni kiam ĝi ilin kreis. Mi estas tro pigra por iri al la poŝtejo, aĉeti poŝtmarkojn kaj kovertojn. Komunikiĝi per nur unu klako estas tiel facile...
Eble tro facile. Mi komencas senti iom da sufokiĝo ĉe tiom da retoj kaj ĉe la postulo atenti tiom da amikoj kaj amikoj. Pardonu do se iu el vi sendis al mi mesaĝon, aŭ inviton, kaj mi ne respondis.
Mi havas konton en Ipernity, en Facebook, en Orkut, ŝajne ankoraŭ en Myspace, Hi5, Livejournal, Flickr aŭ en Vox (ilin mi nun devis viziti por fari la ligon), kaj ankaŭ laste en Twitter, en vK kaj Ning. Probable mi eĉ forgesas pri iu alia. Kaj mi ne estas la sola, ĉar kelkaj amikoj havas same da kontoj, same malatentataj.
Ŝajnas ke pasis la tempoj kiam estis unu agoro. Antaŭ kelkaj jaroj tio estis soc.culture.esperanto, nun preskaŭ agonianta inter spamo kaj forgeso. Sed nun nia diligenta kolegaro trovis sufiĉe da lokoj por interkomunikiĝi, kaj ne plu necesas havi unu nuran lokon.
Povas okazi ankaŭ ke tio respegulas la malsamajn interesojn de la samideanoj. Ni estas matura komunumo, aŭ, pli bone dirite, komunumaro.
Aliflanke, tiu diverseco en la sociaj retoj bone montras ke ja ekzistas du eblaj aliroj al esperanta vivo, tiun kiun ni konvencie nomas finvenkismo kaj raŭmismo, sed ke envere sensencas paroli pri finvenkistoj kaj raŭmistoj. Per tio mi volas diri ke iujn sociretejojn oni tre bone povas uzi por agi en ekstera medio, t.e. por informi kaj eĉ varbi por Esperanto, dum aliaj estas ĉefe trankvilaj komunumoj en kiuj ni ĝuas la vivon inter niaj samlingvanoj, kvazaŭ ni trovis propran neston sen speciala interesiĝo pri eksteruloj. Tamen, plejmulto el ni emas ian kombinon de ambaŭ aliroj, kun variaj proporcioj depende de ies propra karaktero kaj personaj cirkonstancoj.
Probable la retejo plej uzata por krei tiun propran komunumon post la forpaso de Amikumu, estas Ipernity, kiu teĥnike ne estas socia retejo, sed kiu prenis tiun rolon por multaj esperantistoj.
Facebook kaj Twitter
Facebook povus taŭgi por finvenkemuloj kiel mi, pro la granda kvanto da homoj kiuj tie partoprenas, kaj la potencialo por eksteraj kontaktoj kiujn donas ĝia strukturo, inter alie la facileco por sendi proponojn, subskribi iniciatojn, ktp. Ke la grupo "Esperanto" havas pli ol sepmil membrojn estas gapiga, kaj la fakto ke plejmulto el ili estas nur simpatiantoj aŭ komencantoj donas eĉ pli da eblecoj por varbado. Bedaŭrinde, ĝuste tiujn facilecojn pri propagando kaj tiu tro malferma kaj senprivateca karaktero forpuŝas min, kaj tial mi mem ne profitas tiujn eblecojn. Sed mi ja ŝatus kuraĝigi aliajn varbemulojn (ĉefe anglalingvanojn) pli zorgi pri la eblecoj kiujn ĝi ofertas. Kreado de iu virtuala vartejo, komplementa al Lernu!, tio estas, kiu konduku interesiĝantojn al tiu ĉi lernejo, aŭ kiuj prenu la komencantojn el tie ĉi kaj enkonduku ilin al la ĝenerala komunumo, estus projekto kiu meritus atenton eĉ de la organizita movado.
En mia persona kazo, la avantaĝojn ĵus menciitajn, sen la misecoj, mi trovas en alia sukcesa retejo, iom alispeca, kiun mi lastatempe tre ofte vizitas, Twitter. Mi jam rakontis aliloke ke mi tie lanĉis eĉ kurson pri Esperanto. Mi daŭre flegas ĝin, eĉ se mi konstatis ke la strukturo de la retejo ne estas bona por konstanta sekvado de kurso (mi nun pretigas arkivan paĝon kie oni povos pli bone profiti el la farita laboro, kaj kies adreson mi tiam diskonigos). Nun ekzistas ankaŭ angla versio kaj espereble baldaŭ venos itala kunlaboro.
Sed la ĉefa avantaĝo de Twitter estas ke vi povas tre bone kombini la du aspektojn kiujn mi antaŭe komentis. Vi povas krei kaj flegi komunumon de amikoj, kaj samtempe vi povas atenti interesiĝantojn pri nia lingvo, ilin informi, kuraĝigi komencantojn, gvidi ilin al nia kulturo. Alia specifa trajto de Tvitero estas ke oni troviĝas en kontakto kun novaĵoj, preskaŭ kiel unua. Ekzemple, hieraŭ mi per ĝi trovis ke en la konata Festivalo de Sundance oni ĵus prezentis dokumentfilmon kiu tre grave pritraktas Esperanton, kaj mi eĉ povis legi la unuajn reagojn de la unuaj spektantoj. Estas mirinde, ĉar mi troviĝas je pli ol dek mil kilometroj da distanco
Sed, tio havas du malavantaĝojn. Unu, ke mi iom neglektas tiun ĉi blogon. Due, ke, kiel dirite, foje oni iom sufokiĝas. Tiam ni revenu al la komunumo. Kaj por tio, pli bone Ipernity. Diable, tio memorigas min ke mi devas tie enmeti kelkajn fotojn.
POSTNOTO: Oni nun diskonigis alian socian retejon, nur por esperantistoj, kiu uzas tre rektan adreson: esperanto.com. Vidu plian informojn en Libera Folio. Ni provu!
10.1.10
Oni serĉas profesiajn eldonistojn
La gazetara atento al la 150-a datreveno de Zamenhof en Hispanio, pri kiu mi parolis en la antaŭa blogero, alportis surprizon: novaĵon pri la unua profesia traduko de esperanta beletra verko en la hispanan. Kaj mi diras ke temas pri surprizo, ĉar la organizita tuthispania movado havis neniun influon en tio, malgraŭ niaj klopodoj (la grandaj ĵurnaloj, televidoj kaj radioj je ŝtata nivelo atentis la datrevenon malpli ol mi esperis, krom en la radia programo kiun mi partoprenis, kaj nur la kataluniaj amikoj havis rimarkinde pli da sukceso).
Sed pluraj ĵurnaloj enhavis intervjuon al Javier Guerrero, de kiu mi ĝis tiam nur konis lian blogon, al kiu ŝuldiĝas la dulingva publikigo de "La liberiĝo de la juĝisto" de Ferenc Szilágyi en eldonejo Alpha Decay.
Kiam mi legis antaŭ kelkaj semajnoj la "koncizan" (700-paĝan) enciklopedion pri la originala literaturo en Esperanto, kiu havas interalie informojn pri la tradukoj el Esperanto en aliajn lingvojn, min frapis la konstato ke unu el la lingvoj al kiu oni malpli tradukis esperantajn verkojn estas ĝuste la hispana (kaj ceteraj hispaniaj lingvoj). Listiĝas pluraj tradukoj ekz. al la portugala aŭ la itala, kaj eĉ multaj al la litova aŭ la vjetnama, sed malmultege al la hispana, krom priesperantaj verkoj. Apenaŭ Sekelj, kiun mi dubas ĉu konsideri beletro, kaj kiu cetere mem verkis en la hispana (kaj eĉ se nur anekdote mi ne forgesu la version de la ŝercoj de Beaucaire en la vaska). Rimarkinde ke hispanianoj (ĉefe Miguel Gutiérrez Adúriz) kontribuis al tiu mirinda kolekto "La lingua fantastica", traduko en la italan de esperantaj verkoj pri sciencfikcio, sed ne ekzistas io simila en la hispana.
Aperigo de dulingvaj verkoj, aŭ sole de tradukoj, estus miaopinie bonega maniero normaligi nian literaturon, kaj farus pli por la publika bildo de Esperanto (kaj per publika mi ne aludas la ĵurnalon Público, kiu en stulta lastatempa artikolo facile nomis nian lingvon afero de "lunatikoj") ol multaj teoriaj argumentadoj.
Mi jam iam rakontis ke antaŭ iom da tempo mi serĉis eblecojn publikigi la libron "Maskerado" de Tivadar Soros en la hispana, sed ĝis nun fiaskis. Dum lastaj tempoj iom simile okazis, parte al mi, sed ĉefe al la meritplena Pedro Sanz, rilate al hispanlingva versio de la libro "Laboristaj kronikoj", kiun finfine devis publikigi SATeH. Tiu estis la malplej malbona el la solvoj, sed ankoraŭ ne kontentiga, ĉar mi plu pensas ke ni, la esperantistaj movadoj, ne devas entrepreni tiun laboron per niaj propraj rimedoj. Eldoni nuntempe estas tre facile, kaj eĉ malmultekoste, sed vendi estas alia afero. Tion ni devus lasi al profesiuloj.
Problemo tamen estas kiel konvinki tiujn profesiajn eldonejojn kaj distribuejojn. Necesus do la kunlaboro de homoj plej proksimaj al la eldonista profesia mondo, kio mi mem ne estas. Kaj en tiu senco la iniciato de Javier estas des pli aplaŭdinda. Sed kiel tion daŭrigi? Atendas nun en la vico "La Zamenhof-strato", kies hispana traduko, laŭ mia scio, jam estas tre antaŭenigita, sed por kiu mankas eldonanto.
Sed pure literaturaj verkoj estus eĉ pli interesaj, kaj por tio ni devas cerbumi pri pli celtrafaj metodoj konvinki merkatulojn. Ĉu ideoj?
20.12.09
La fenomeno Google
Ŝajnas ke dum tiuj ĉi tagoj Esperantujon trafis la ciklono Guglo. Okaze de la apero de la flago de Esperanto, pri kio temis mia antaŭa blogero, ŝajnas ke la tuta mondo rimarkis ke nia lingvo plu vivas kaj havas intereson. Mi tion spertis tute rekte: la vizitoj al tiu ĉi retejo pli ol dekobliĝis, kaj ŝajnas ke tio estas komuna sperto en ĉiuj esperantistaj paĝoj. Tiu de SAT-en-Hispanio 20-obliĝis, danke ĉefe al ligo en la hispanlingva vikipedia artikolo pri Zamenhof. Ŝajnas ke lernu.net kolapsis dum paro da horoj pro la amasa vizitado.
La aludoj al Esperanto multobliĝis. Nur por citi usonajn komunikilojn, aperis mencioj pri Esperanto en tiel konataj retejoj kiel Time, National Geografic aŭ la nova kaj sukcesa Huffington Post. Simile okazis en Hispanio, kvankam tie ĉi la ĉefaj mencioj ne havis rektan rilaton kun Google: la artikolo en la barcelona ĵurnalo La Vanguardia temis pri ĵus eldonita traduko de esperantan verkon en la hispanan, la du raportoj en la kataluna televido TV3 estis dediĉitaj respektive al Esperanto en la reto kaj al la Hispana Esperanto-muzeo de Sant Pau d'Ordal, dum la tre aŭskultata semajnfina radioprogramo “No es día cualquiera”, de Radio Nacional, ĵus elsendis raporton al kiu mi mem kontribuis (post minuto 37, pli-malpli), sekve al interesiĝo de aŭskultanto.
Ĝenerale la intereso estis tiom granda ke eĉ maliculoj uzis ĝin por kaperi esperantajn paĝojn por pirataj celoj. Do, sendepende de la duboj pri la iniciatinto de la kampanjo por konvinki Guglon, evidentiĝas ke tiaj kolektivaj agadoj pli fruktas ol senĉesaj babiladoj pri strategio, kiujn multaj tiom ŝatas.
Mi ne volas montriĝi tro optimisma. En tiaj retaj sukcesoj la rezulto ofte daŭras malmulte, ĉar retemuloj posedas mallongdaŭran memoron. Fakte, post du tagoj la vizitoj al mia retejo stabiliĝis je la malnova nivelo. Tamen, en tiu ĉi kazo, se nur fidi kion mi rimarkis ekzemple en Twitter, iuj homoj akiris la sufiĉan konfidon por skribi mesaĝetojn en Esperanto post longa nekontakto kun nia lingvo, dum aliaj komencis ĝin lerni.
Por mi tio pli ol sufiĉas.
14.12.09
Guglo jam celebras la Zamenhof-tagon en Azio
Mi iom bedaŭris ke morgaŭ la 15-an mi ne povus celebri la datrevenon de Zamenhof, kaj partopreni, kiel tradicie en la Tago de la Blogo en Esperanto, kiam Guglo (Google) informis min ke jam estas la tago de Esperanto!. Ĉar finfine ni estas universalista movado, ĉu ne?, kaj por ni ne gravas kiam komenciĝas la tago. Kaj en tiu preciza momento jam estas la 15-a en pluraj landoj de Azio.
Mi tion scias danke al Guglo, kiu akceptis la sugeston kiun kelkaj el ni faris, ke li dediĉu unu el tiuj simboloj per kiu ili omaĝas diversajn datrevenojn (doodles). Nu, en la apudaj bildoj oni povas vidi la ĉefpaĝon de Guglo nun en Japanio kaj Ĉinio, kaj mi esperas ke iom post iom al la ceteraj landoj.
Ankaŭ mi faris malgrandan omaĝon ĵus publikigitan: mallongan biografion en la hispana pri la unuaj tempoj de Zamenhof. Ĝin ne vidos tiom da personoj kiom la logoojn de Guglo, sed ĉifoje ne ekzistos ĵaluzo.
24.11.09
La origino de la specioj
Hodiaŭ estas la 150-a datreveno de la publikigo de la unua eldono de "La origino de la specioj". Kaj mi pensas ke la plej bona maniero tion celebri estas, kompreneble, legante ĝian tradukon al Esperanto!
Fakte mi ĵus ricevis la menditan libron, kaj nur nun komencis tiun legadon. Sed mi jam konis la version en la reto, kiun mi nur legis parte, ĉar plu ankoraŭ preferas la paperajn librojn pri tio. Do, kvankam la takso estas ankoraŭ provizora, mi kuraĝas rekomendi ĝian legadon. La ĉefa argumento estas ke la libron mi estis jam leginta en la hispana, antaŭ kelkaj jaroj, kaj mi devas diri ke ĝi estas impresiga. Malgraŭ la pasiĝintaj jaroj, ĝi plu montras la forton kiu tiom renversigis en sia tempo la tradicion de miljaroj. Ĝi estas solide konstruita, kaj transparentiĝas la forto de la argumentado, kaj la firmeco de la ideoj, eĉ se ni nun scias ke granda parto el la detaloj ne estas tute ĝustaj. Krome, ĝi tre bone legeblas, eĉ por homoj sen antaŭaj profundaj sciencaj konoj. La libro estas klasikaĵo en la plej bona senco de la vorto: tiu verko kiun la tempo ne damaĝis. Ke ĝi aperis nun en Esperanto estas ege laŭdinda entrepreno.
Krome, mi ĵus finis la legadon de la alia fama verko de Darvino, "La vojaĝo de la Beagle", alia elstara rakonto, eĉ pli rekomendinda por tiuj ne tre emaj al sciencaj aferoj. Ĝi entenas diversajn ĝenrojn: natursciencon, geografion, antropologion, eĉ aventuron. Logike, ĝi estas ido de sia tempo, kaj kelkaj asertoj kaj pravigoj de la koloniismo iom grincigas la dentojn, sed ĝenerale ĝi plu estas leginda kaj instrua.
Kiel dirite, mi rekomendas ke vi aĉetu la libron. Se vi deziras pli detalan recenzon, mi ankoraŭ ne povas verki ĝin, kaj nur povas ligi al tiu de Gudskov, kies kriterion mi ĝenerale fidas. Se juĝi laŭ la ĉefpaĝo, eĉ la aspekto de la bildo en la realo estas multe pli bela ol tio kion la reproduktado en la reto montras.
POSTNOTO: Okaze de la celebrado de la "Tago de la Libro en Esperanto", kiun ni en Madrido organizis ĉi-jare la 12-an de decembro en la sidejo de Hispana Esperanto-Federacio, mi mem prezentis kelkajn novajn librojn por la tie muntita Libroservo, inter alie tiun ĉi. Manolo kaj Andy registris parton de la tuta evento, kaj jen mia paroladeto:
12.11.09
Universitata mizero
Ĉu vi imagas ke por prelegi pri Esperanto en kurso en universitato, eĉ se nur disvastiga, oni taskas tion al persono kiu konas ĝin nur flanke de historia esploro, pri idista marĝenulo? Jes, en la hispania universitato tio tute eblas.
Min iom frapis delonge la malmulta rilato kiun la universitata filologia medio havis al Esperanto en Hispanio. Ja ekzistas universitatanoj parolantaj Esperanton, kaj ankaŭ profesiaj lingvistoj kaj tradukistoj multe aktivas en nia medio (inklude de la nuna prezidanto de Hispana Esperanto-Federacio aŭ la nova redaktoro de ties bulteno, aŭ de pluraj konataj verkistoj). Ankaŭ en la pasinto ni havis la kazon de Juan Régulo Pérez, kaj ankaŭ nun en Katalunio ekzistas kelkaj iniciatoj. Kompreneble, mi scias ke en aliaj landoj la situacio estas malsama, kiel pruvas la universitata deveno de la lastaj prezidantoj de UEA aŭ de la Akademio de Esperanto. Sed en Hispanio la profesiaj esploristoj de la lingvaj aferoj montriĝas surprize seninteresiĝantaj pri tiu ĉi fenomeno kiu, almenaŭ laŭ mi, aspektas sufiĉe interesa por scienca observado. Eĉ pli, ŝajnas ke ekzistas malŝato kaj antaŭjuĝo kontraŭ Esperanton, kaj ke ili taksas ke la pritraktado de nia lingvo kaj aliaj similaj povus konduke al malprestiĝo.
Do, kiam ili deziras pritrakti ilin, ili frivolas kaj traktas la konstruitajn neserioze, eĉ maljuste. Kial mi diras tion? Ĉar dum tiuj ĉi tagoj celebriĝas en Madrido la Semajno de la Scienco, kiu celas popularigi sciencon kaj esploradon al la publiko. Ĝi estas sufiĉe sukcesa iniciato, organizita ĉijare naŭafoje, kun multe da publiko en plej variaj aktivaĵoj. Kaj ene de ĝi oni programis kurseton dutagan pri artefaritaj, imagaj kaj fantastaj lingvoj. La proponon faris kunigo de la Filologia Fakultato de la madrida Universitato (Complutense), kaj la supera konsilio pri scienca esplorado (CSIC) du el la apriore plej prestiĝaj institucioj en Hispanio.
Sed bone informas nin pri la mizera stato de la filologiaj studoj en Hispanio, ke kiam oni pretigas la programon, kaj decidas ke adekvatas paroli pri Esperanto, ili kontaktas personon sen reala sperto pri la temo. Mi ĉeestis la prelego, kaj evidentiĝas ke la parolanto, Santiago Tovar, nur konas Esperanton sekve al siaj esploroj pri homo eble konata de iu el la legantoj, la fondinto de anarkiista komunumo en la 30-aj jaroj, kiuj ŝanĝis sian nomon Heinrich Goldberg al Filareto Kavernido, kaj kiu enkondukis Idon en la organizado de la komunumo. Lia figuro estas certe interesa kaj fascina, kaj por lia esploro la preleganto devis koni la bazajn informojn pri Esperanto kaj pri Ido, sed sen vera profundiĝo, kaj kun nur malgranda kono pri la nuna stato de la lingvo kaj de ties komunumo.
Ne estas mirinde do ke lia aliro al nia lingvo estis tute misa, kun fokusigo en la plej utopiecaj sekvantoj, kun konsidero pri la fiasko de la movado, aŭ emfazo en la negativaj aŭ arbitraj trajtoj. Ne estis grandaj faktaj eraroj, kaj la homo estis sufiĉe simpatia al la baza ideo, kaj neniel malafabla. Sed mi sentis min devigita interveni ĉe la fino por korekti, afable sed firme, la negativan impreson kiun la parolado lasis ĉe la ĉeestintoj.
Jam la antaŭa prelego, farita de unu de la organizantoj, kiel ĝenerala enkonduko al la konstruitaj lingvoj, kvankam denove ne tute malĝusta, entenis sufiĉe da frivoleco. Ĝi kelkloke celis la facilan ridon, substrekante la antaŭjuĝojn pri tiu laboro. Ankaŭ en tiu kazo mi mallonge partoprenis, por substreki la logikon en la klopodoj por kreado de normaj lingvoj, kaj la seriozecon kun kiuj la kreantoj kaj sekvantoj de artefaritaj lingvoj ilin traktis, sendepende de iliaj postaj rezultoj.
Por ke vi vidu ĝis kiu punkto la prelego pri Esperanto estis eksterreala, en iu momento la parolanto asertis ke ja troviĝas iom da tradukita literaturo en nia lingvo, sed ke apenaŭ ekzistas originala literatura. Nu, mi simple montris la 700-paĝan "Concise Encyclopedia" de Sutton.
Ĉiukaze, la prelego ne estis tute senutila por mi. Estas interese aŭskulti la vidpunkton de homo konanta eĉ se nur supraĵe nian lingvon kaj movadon, sed ne partoprenanta ĝin. Kelkaj kritikoj ne estis tute senbazaj, kaj aliaj, eĉ se maljustaj, montras nian bildon en la ekstera klera medio, kaj permesas rafinadon en nia prezentado.
Estas klare ke ni ne havas bonan eksteran bildon. Kiel mi diris en alia blogero, kelkaj homoj emas trovi simple bizara la ideon de la konstruado de lingvo, kaj kontraŭ tio malfacilas lukti. Sed kelkfoje ni sukcesas dissolvi la antaŭjuĝojn. Ĉu tio eblos ĉe la universitataj filologoj hispaniaj?
