Mi devus iom rakonti pri la hispana kongreso, jam unu semajno post ĝia fino, kaj ripozinte post ĝi. Mi iomete tion faris hispane, sed en Esperanto bonŝance mi ne devas skribi multe, ĉar disponeblas bonega resumo: la filmo muntita de Miguel Gutiérrez Adúriz, kiu perfekte kaptas la esencon de la tuta renkonto.

Se vi preferas tekstojn, jen iom oficiala resumo en la retejo de Hispana Esperanto-Federacio kaj aliflanke personaj impresoj en la blogo de Javier Guerrero.

Kaj se vi preferas fotojn, jen tre bona kolekto de Pedro Hernández.

Nu, neniam blogaĵo estis tiel kompleta kaj tiel facila
.

Restas nur malpli ol unu monato por la ĉijara Hispana Kongreso de Esperanto, kiun mi jam komentis kiam oni anoncis la lokon kaj daton. Ĝi disvolviĝos de la 27-a de tiu ĉi monato ĝis la 1-a de majo, profitante ke ĉi lasta tago estas festa en Hispanio kaj aliaj proksimaj landoj. Kaj ĝi baziĝos en Almagro, malgranda urbo en la centro de la duoninsulo, tre interesa el turisma vidpunkto, ĉar, kiel mi tiam komentis, ĝi elstaras kiel la teatrurbo, pro la konservado de malnova teatro kaj la organizado de ĉiujara festivalo pri tiu arto.

Ĝuste pri teatro temos kelkaj el la eroj de la kultura programo, kiel oni povas jam legi en la alvoko lanĉita de la poeto Miguel Fernández en la retejo de Hispana Esperanto-Federacio. En ĝi eblas legi ankaŭ pri la omaĝo pretigata por celebri la dudekjariĝon de la Ibera Skolo de literaturo, pluraj el kies membroj akompanos la kongresanojn dum tiuj tagoj.

Pri la ceteraj programeroj eblas legi en la invito kiun la organizantoj publikigis en la sama retejo. Ni havos muzikon, interalie kun la nemalhavebla partopreno de Kaj Tiel Plu, kinon, prelegojn, atelierojn, ludojn, debatojn kaj multon pli.

Ankaŭ meritos la vojaĝon la turisma programo, ĉar oni povos koni ne nur la urbon mem, tre vizitindan, sed ankaŭ la regionon de Manĉo, kun la famaj donkiĥotaj ventmuelejoj. Por naturamantoj, ekzistos postkongresa ekskurso, iom surpriza konsiderante la eksteran bildon pri seka Kastilio, en la naturan parkon duonmarĉan proksiman al la urbo.

Mi mem gvidos aŭ partoprenos iujn erojn. Sed mi ne rakontu multe pri ili. Pli bone, venu ĝui la renkontiĝon. Eĉ en la ekstrema kazo ke la etoso estu duone tiel amikema kiel dum la lasta renkontiĝo tie okazinta, la vojaĝo jam valoros la penon.

Kiel estas vaste konate, en tiu ĉi jaro 2012 ni festas gravan datrevenon, la 125-an jariĝon de nia lingvo. Mi esperas ke ĉiuj ni sukcesos trovi manierojn festi la jariĝon mem, kaj eble vi jam kontribuas al la agadoj kiujn ĝenerale landaj kaj lokaj asocioj komencis pretigi.

En Hispanio ni provos, pere aŭ helpe de Hispana Esperanto-Federacio, iom profiti la daton por disvastigi la lingvon. Kaj la unua eksterreta paŝo ĵus komenciĝis: de la 1-a de marto eblas viziti ekspozicion pri la nuntempo kaj la kulturo de nia lingvo en kulturcentro meze de Madrido, la Centro Cultural Buenavista.

Pri la ekspozicio mi jam rakontis antaŭe, ĉar ĝi utiligas la panelojn pretigitajn de HEF por la datreveno de Zamenhof. Kvankam ĝi jam estas vizitebla, ni organizos formalan inaŭguron la lundon 5-an de marto, je la 18:30, per prelego pri nia lingvo, kiun mi mem esprimos per la titolo “La fenomeno esperanto”.

Se vi loĝas en Madrido, ne hezitu veni. Mi esperas ke ni pasigos bonan momenton en kvazaŭ familia etoso, kaj ke ni povos konvinki vizitantojn ke Esperanto plu junas post tiom da jaroj.

Komenciĝas jam tio kion ni povus nomi “La Semajno de Esperanto”. Kaj mi diras tion, ĉar ĉijare ŝajnas ke ĉiu celebros la Tagon de Zamenhof dum malsamaj tagoj. Tio povus efiki iom malkonvene por informado, sed por mi ĝi havos unu aprezindan konsekvencon: ke mi povos festi du aŭ eĉ trifoje!

La plej tradicia estos la kluba renkonto. En Madrido ni rendevuos ĉijare la venontan dimanĉon, la 18an de decembro. La aranĝo kaj la programo estos iom simila al la pasintjara, en luda klubo kiun ni luis por la okazo, kun kombino de kulturo kaj distrado, kaj kun komuna memserva manĝado. Do, se vi troviĝas en la centro de Hispanio, ne hezitu veni akompani nin.

Krome, denove kiel pasintjare ni festos la 15-an de decembro per virtuala renkontiĝo. Oni ĉijare ne tiom ofte anoncis la kampanjon por aperi en Twitter, sed ni denove provos, eĉ se nur pro la ĝuo kontakti aliajn samlingvanojn.

Sed ĉijare mi havos okazon ĝui alian ĉeestan Zam-Tagon, ĉifoje iom hazarde. Mi devas vojaĝi al Zaragozo pro laboraj kaŭzoj, kaj mia vojaĝo ĝuste koincidos kun la festo organizata tradicie de la urba grupo, “Frateco”, vespere de la mardo, la 13-an. Do, mi povos ĝui tiean festeton, renkontiĝi kun malnovaj amikoj kaj ekkoni aliajn. Se vi troviĝas en Zaragozo tiun tagon, mi tre ĝojos trovi vin.

La pasintan jaron mi skribis tie ĉi pri tre sukcesa renkontiĝo en urbo ne multe konata ekster Hispanio (kaj eĉ ene), sed kun tre vizitindaj trajtoj: Almagro, en la koro de la tero de Donkiĥoto, la manĉa regiono. Almagro estas speciale konata ĉar ĝi konservas tre antikvan teatrejon, kiu ne spertis modernigojn pro sia dumlonga kaŝiteco, kaj do ankoraŭ montras specialan strukturon, kvazaŭ korto. Nun denove organiziĝas tie teatraj spektakloj, kaj la ŝtato ankaŭ konstruis specialan muzeon pri tiu arto, tiel ke la urbo estas nun konata kiel la Teatrurbo.

Nun estas jam oficiale: Almagro denove gastigos esperantistan renkonton: la venontjara hispania kongreso. Rezervu jam la tagojn: la longan semajnfinon ĉirkaŭ la 1-a de majo, tio estas, de la vendredo 27-a de aprilo ĝis tiu mardo. La informoj iom post iom aperos en la retejo de Hispana Esperanto-Federacio, kaj mi certas ke ni sukcesos krei bonan programon, por ke la vojaĝo meritu la penon.

Kaj mi esperas ke, kiel pasintjare, ne mankos la kukoj

Revisando el blog, me acabo de dar cuenta de que no había escrito en castellano desde antes del Congreso Español de Esperanto, así que no había comentado la principal novedad, que me tiene un poco alejado de actualizar esta web: que al día siguiente de terminar el encuentro me nombraron presidente de la Federación Española de Esperanto. Bueno, queda dicho. Y adviértase que seguramente concentraré mi actividad más en la asociación, por lo que esta web puede disminuir un poco su ritmo de actualización. De todas formas, no renunciaré a ella, ya que pienso seguir añadiendo noticias y opiniones. Nótese únicamente que, como ya dejé claro en un texto anterior en la parte en esperanto, se tratará siempre de ideas personales, que de ningún modo constituirán la posición oficial de la asociación (por ejemplo, a pesar de que existan buenos esperantistas católicos, no por ello voy a renunciar a protestar contra la visita del Papa a Madrid )

Por cierto, hablando de la federación Española de Esperanto, no os perdáis los vídeos que estos días estamos añadiendo a nuestro canal en Youtube, con algunas filmaciones de diversos talleres y actuaciones musicales del Congreso. No todos se entenderán bien, si no sabes esperanto o lo estás aprendiendo, pero algunos otros valen para todo el mundo. Por ejemplo, los conciertos, o este otro vídeo que sirve como resumen del Congreso:

Y si sabes esperanto, he aquí un debate, creo que bastante interesante, sobre el uso de la lengua y sobre la dirección del esperantismo, que tuvimos durante el congreso, entre dos pesos pesados del movimiento, con un moderador que procuró no intervenir más que lo justo.

Bone, jam finiĝis la kongreso! Vi jam konas la diraĵon: aŭ oni organizas kongreson, aŭ oni ĝuas ĝin. Ĉikaze ankoraŭ restis tempo kaj fortoj por ĝui multajn programerojn, kaj do mi estas relative kontenta, ne nur pro la parto pri kiu mi respondecis, sed pri la persona travivado. Oni ĉiam pensas ke multajn mankojn oni devus esti evitintaj, kaj ke ne ĉio funkciis kiel antaŭvidite, sed tamen ŝajnas ke la fina rezulto estis sufiĉe kontentiga por ĉeestantoj.

La reta partoprenado pri kiu mi informis en pasinta blogero suferis kelkajn problemojn teknikajn, ĉefe en la komenco, kio pruvas ke informadikon kaj retteknikaĵojn oni neniam devas fidi, kaj estas necese multe provi kaj duobligi sistemojn antaŭ ol ĉion lanĉi, sed en la ĉefaj vespervendredaj kaj sabataj programeroj, ĝuste la plej adekvataj por tio, ni sukcesis partoprenigi homojn el la tuta mondo. Pluraj programeroj estas ankoraŭ spekteblaj en la retejo de la elsendo. Aliaj, inter kiuj la debato Korseta-Kamaĉa, ne konserviĝis, sed ŝajnas ke alia amiko ĝin registris, kaj ĝi do estos spektebla rete post iom da prilaborado. (POSTNOTO: Jen ĝi)

Pri la enhavo mem mi ne rakontas multe pli. Vi povas ĝui iam aromon per la fotoj de Paŭlo (tie kaj tie ĉi)

Vekis mian atenton unu aspekto de tiu ĉi kongreso, nome la aĝostrukturo de la partoprenantaro. Kontraŭe al tiu pli kutima en la esperanta movado ĝenerale, en kiu superregas ĉu junaj ĉu maljunaj homoj, ĉar ofte ili havas iom pli da tempo por tiaj aktivadoj, en tiu ĉi hispana kongreso mi kalkulas ke pli ol 90 procentoj aĝis inter 35 kaj 60 jarojn. Aliflanke, la proporcio de inoj estis bedaŭrinde ege malgranda. Evidente, parto de la instigo por aliĝi al tiuj ĉi renkontiĝoj estas trovi siajn amikojn aŭ renkonti aliajn similulojn, kio tute ne estas negativa trajto, sed kion oni devas konsideri en organizado. En tiu ĉi kazo, la manko de veteranoj probable ŝuldiĝis parte al la interna situacio de la Federacio, kaj la problemoj de informado per la bulteno, kaj tion oni evidente devas solvi. Aliflanke, ni ne sukcesis altiri junulojn, ĉefe tiujn devenantajn el la retaj lernmedioj, malgraŭ kelkaj alvokoj, kaj ankaŭ tio estas tre grava afero, por kiu la tradicia movado tutmonde devas trovi solvojn, se ni ne volas ke la unua elano de novvenantoj povu perdiĝi pro manko de kontakto. Sed tio estas pli ĝenerala problemo kiu certe meritas multe pli profundan pripensadon en alia momento.

Ĉefa novaĵo por mi alvenis la tagon de la postkongreso, kiam okazis la generala kunveno de Hispana Esperanto-Federacio. Legantoj kiuj iom konas la movadon en Hispanio (pri tio ĝuste nun publikiĝis artikolo en Eŭropa Bulteno, kiun mi mem verkis, kvankam ĝi traktas la aferon iom pli ĝenerale) probable scias ke Pedro Hernández, la antaŭa prezidanto, devis demisii pro sankialoj. Oni devis elekti novan provizoran prezidanton, ĝis kiam finiĝos la statuta tempolimo venontjare, kaj post iom da baraktado mi mem akceptis tiun postenon. Mi multe insistis ke HEF devas pli montri tiun federacian karakteron, kaj du pliaj amikoj ekstermadridaj akceptis akompani min, inter kiuj la konata verkisto Miguel Gutiérrez Adúriz kiel vicprezidanto. Krome, plu daŭrigos en siaj respondecoj la antaŭaj estraranoj. Fakte, la konscio pri ilia laboremego kaj kompetenteco, kiun mi povis denove konstati dum tiu ĉi renkontiĝo, estas unu el la ĉefaj kialoj pro kiuj mi akceptis la respondecon en la estraro.

Ni vidos kiel ĉio disvolviĝos dum tiu ĉi jaro. Mia labora situacio estas iom mistera, kaj eble ne tiom stabila kiom necesas por tia sindevontigo (por resumi: mia entrepreno, multnacia, kaj la plej granda en Hispanio, anoncis restrukturiĝon, kaj retirigon de kvarono de la laborantoj en la lando; mi fidas ke tio ne tuŝos min rekte, sed oni neniam povas certi pri tio). Pri familiaj postuloj ne estas granda problemo, sed mi promesis al mi mem ne forpreni pli da tempo al ili ol ĝis nun. Tial, mi tuj rezignos pri pluraj el la aliaj aktivadoj pri kiuj mi nun kutime zorgas, por ke tiu nova respondeco estu adekvate plenumata, sed samtempe ne signifu ekscesan forprenon de la ceteraj personaj devoj.

Eble eĉ tiu ĉi persona blogo povos iom suferi pri tio. Ekzemple, mi devus pli zorgi pri la retejo esperanto.es, kiu baldaŭ trapasos restrukturiĝon, ol pri mia persona retpaĝaro. Sed mi ne volas rezigni pri tiu ĉi, kaj certe de tempo al tempo plu komentos tie ĉi. Nur atentu ke mi faros penon por apartigi ambaŭ rolojn: kion mi skribos tie ĉi, aŭ en aliaj blogoj, forumoj kaj sociaj retejoj, ne estos la opinioj de la prezidanto de HEF, sed nur miaj personaj vidpunktoj. Mi scias ke tio ne ĉiam estas disigebla, kaj ke Pedro mem suferis pro kritikoj pri tiu duobla rolo. Mi do klopodos esti prudenta, sed ankaŭ ne rezignos je mia libera esprimado. Do, mi uzos du malsamajn forumojn por tion substreki, la institucian kaj la personan retejon, kaj ankaŭ malsamajn retadresojn, ktp. Kaj mi pensis ke eble eĉ du nomojn: probable mi subskribos la oficialajn deklarojn per José Antonio, kaj la personajn per Toño aŭ Tonjo, kvankam mi ne scias ĉu eblas tion sekvi tute regule, kaj mi konscias ke neniu homo povas fari tiajn klarajn distingojn.

Nu, mi jam informos pli en la estonto. Dume mi ricevis kelkajn gratulojn. Sed en nia movadeto, mi ne scias ĉu tio estas gratulinda aŭ kondolencinda. Simple deziru al mi bonŝancon kaj volonton.

Vendrede, kun aliaj kunorganizantoj, mi vizitis la lokon kie post malpli ol unu monato okazos la 70-a Hispana Kongreso de Esperanto, kaj mi revenis kun fiksa ideo: ni nepre devas tion pli disvastigi!

Nome, kvankam la decido kaj la unuaj paŝoj por la kongreso jam estis faritaj antaŭ sufiĉe da tempo, kaj kvankam ni jam multe laboris pri la enhavo, diversaj organizaj problemoj, inter kiuj la forlaso de la ĉeforganizanto pro sankialoj, kaj manko de informado inter la membroj de la movado en Hispanio pro prokrasto de la interna bulteno de HEF, iom timigis min pri malsufiĉa ĉeesto de kongresanoj. Kaj tio estus granda bedaŭro, ĉar ni havas du tre gravajn atutojn por tiu ĉi kongreso: la lokon kaj la programon.

La loko estas apenaŭ plibonigebla. Ĝi okazos tute fronte al la fama Monaĥejo de Eskorialo, la historia konstruaĵo komisiita de Filipo la 2-a en la pinto de lia imperio, en la t.n. Domo de Metioj, el kie direktiĝis tiu konstruado. Ĝi estas historia monumento per si mem, adaptita por servi kiel urba Kulturdomo. La aŭtoritatoj, kiuj nun estas iom pli liberigitaj de laboro post ĵusaj municipaj elektoj, montriĝis tre helpemaj, kaj ni disponos je ĉiuj eblecoj de bone adaptita centro. Ampleksa salono, ĉambroj, biblioteko, bonaj koridoroj por ekspozicioj… Kaj la ĉirkaŭaĵo estas tiom altira, kun monumentoj, sed ankaŭ kun amaso da trinkejoj kaj terasoj en tre turisma dumsomera urbo, ke mi nur timas ke multaj homoj preferos promeni ol kongresi.

Pri la programo, ni ĉifoje preferis partoprenigan perspektivon. Do, anstataŭ multaj prelegoj, ni organizis gviditajn atelierojn kaj debatojn, klopodante reliefigi la nunan ĉefan agadmanieron de nia movado. Jen tial la moto: “Esperanto 3.0 – E-agado en la 21a jc”. Ni kalkulas je la partopreno de pluraj verkistoj de la Ibera Skolo por gvidi seminariojn. Ni ankaŭ havos kelkajn prelegojn, sed ĉefa parolado okazos per tiu partopreniga metodo, pri kiu mi jam iam rakontis, la peĉakuĉo, kiu certe povas fariĝi distra maniero aŭskulti interesaĵojn. Ĝuste post tio, sabate vespere, mi antaŭvidas tre sukan programeron: debato kun Jorge Camacho kaj Renato Corsetti, du  inteligentaj homoj, kun tre malsamaj vidpunktoj pri lingvo kaj movado.

Kompreneble, ankaŭ programiĝis muziko, teatro, filmoj, libroservo, ktp, kaj ankaŭ estas antaŭvidata interesa turisma programo, ne nur en San Lorenzo, sed ankaŭ en Madrido kaj Avilo, sed pri ĉio ĉi pli bone rigardu la oficialan retejon.

Eĉ por novuloj la renkonto povas esti altira. Ni antaŭvidas specifan kunvenon por homoj neniam partoprenintaj tiajn kongresojn, ĉefe devenantaj el lernoretoj kiel Lernu!, kaj ankaŭ estas programita progresiga kurso.

Do, jen la invito. Se vi ne venas kaj vi poste pentas, ne diru ke mi ne avertis vin!

La ekspozicio pri Esperanto, kiu dum pasintaj monatoj trairis diversajn urbojn de Hispanio, nun alvenis miaurben. Alkorkono (Alcorcón) estas ducentmila urbo tuj apud Madrido, kaj en unu el ĝiaj kulturcentroj estas nun viziteblaj diversaj paneloj pri la lingvo kaj la movado. La teknikaj kondiĉoj ne estas la plej adekvataj, sed mi esperas ke ili altiros scivolemon. Ili certe plaĉis al la virino kiu aperas en la foto, kiu certe estas objektiva pri tio

Aperis iom da informado en loka ĵurnalo, kaj hodiaŭ mi mem estis intervjuita en loka televido. La programo estos elsendata venontsemajne, kaj tiam mi informos pri la preciza reta adreso. Krome, la ĵaŭdon mi organizis prelegon en la sama kulturcentro. Se vi loĝas proksime, ne hezitu akompani min.

Ŝajnas ke iam antaŭlonge estis grupeto de esperantistoj en la urbo, sed ili malfondiĝis antaŭ mia alveno tien ĉi. Eble tio povas esti okazo revivigi ioman movadon en tiu suda areo de madrida regiono, kie la koncentriĝo de homoj estas tre alta, kaj kie la kultura vivo ĝenerale ne montras altajn ŝancojn, pro la troa dependado de la ĉefurbo mem.

Ie tie ĉi mi jam menciis ke pasintjare mi kontribuis al la komuna festlibro “La arto labori kune”, eldonita de UEA honore al la 70-a datreveno de Humphrey Tonkin. Mia teksto estis prihistoria, kaj analizis la esperantan laboristan movadon en Hispanio en la komenco de la pasinta jarcento, kun la titolo “Inter laborista edukado kaj kultura alternativo”.

Ĝi enhavas kelkajn informojn kiujn mi esperas interesaj, interalie ĉar tiu ĉi movado iom malsimilas de aliaj similaj pro la relativa forto de la anarĥiismo en tiu ĉi lando, kaj la speciala karaktero kiun tiuj ĉi grupoj donis al nia lingvo. Ankaŭ estas pritraktataj la socialistaj streboj, kvankam tio probable malpli surprizos legintojn de aliaj el miaj artikoloj pri historio. Sed mia ĉefa celo estis analiza: kial laboristoj lernis nian lingvon, kiu probable ne alportos grandajn materiajn gajnojn, kiam ili samtempe devis peni pri siaj pli urĝaj bezonoj en periodoj de malriĉeco kaj materiaj mankoj. Kaj el tio venas la kialo de la titolo: ili debatis sin inter la strebo al edukado, kiu tute ne estis ĝenerala inter la laboristaj tavoloj en tiu periodo, kaj la kreado de kulturo alternativa al tiu de la potenculoj. Ili sentis ke Esperanto taŭgis por ambaŭ celoj, kaj klopodis samtempe kleriĝi kaj progresi socie unuflanke, kaj kontribui al socia renverso aliflanke, kun malsama grado de emfazo en unu aŭ alia strebo en ĉiu kazo.

Mi dekomence pensis enretigi la artikolon, ĉar ja ankaŭ tiel ĝi povas havi pli vastan publikon, sed decidis iom atendi, interalie por honori la titolon de la libro. Sed mi pensas ke nun pasis jam sufiĉe da tempo, kaj do mi preferas nun diskonigi la tekston. Jen ĝi, en du versioj: html-e kaj pdf-e. Mi lasis la tekston laŭ la originalo, kaj nur aldonis du postajn bibliografiaĵojn en la finaj notoj.

Mi ankaŭ faris hispanlingvan version, ĉar mi pensas ke la temo meritas diskonigadon ankaŭ en aliaj medioj. En tiu ĉi kazo mi aldonis kelkajn malmultajn klarigojn por neesperantistoj, kaj ampleksigis la notojn, sed nur en modera kvanto. Jen ĝi.

Pri la cetero de la libro, mi nur povas rekomendi ĝin. Ĝi estas tre ampleksa (kvazaŭ briko, klare dirite), iom multekosta, sed samtempe ĝi enhavas multajn variajn kontribuoj pri preskaŭ ĉiu aspekto rilata al nia lingvo, nia movado kaj komunumo, kio certe donas tre vastan rigardon super la ĵusa kaj nuna stato de ambaŭ en tiu ĉi momento. Mi certas ke ĝi kaŭzis multon da laboro al la zorgantoj de la eldono, kaj do tre necesas agnoski ilian laboron. Miakaze, mi nepre devas esprimi dankon al la redaktintoj, kaj specife al Ulrich Lins, pro la zorgo kiun li montris. Kaj kompreneble, ni regratulu la omaĝiton Humphrey Tonkin; li certe meritas tiun ĉi verkon.